omiko

Ang hirap nito... Urong sulong... sala sa init, sala sa lamig... umaaraw, umuulan...

Kailangang pigilan dahil hindi naman talaga tama... Pinipilit namin naming maging casual sa isa't isa... pero hindi pa rin maiwasan na magkaroon ng sweet moments... ang hirap... alam kong nahihirapan din sya pero pumili na sya eh... Sana naman ipakita nya na masaya sya sa desisyon na pinili nya para naman makahinga na ako ng maluwag... Mukha namang ayos na sya... Sana nga maging ayos na talaga sya... Pipilitin kong balewalain ang nararamdaman ko sa kanya kung makikita kong ayos na talaga sila... Yun naman talaga ang dapat eh, bago pa ako dumating sa buhay nya... If she really wants to keep me as her friend, fine... So be it... I'm her friend til the end....

Pero kapag naiisip ko na mas masaya sya kapag kasama nya ako, gusto ko syang agawin dun sa pare nya... Pero hindi ko kayang gawin dahil baka panandalian lang tong kasayahan na to...

Maybe, this is really just a phase... Maybe if I'll meet a new guy, i'll forget what I feel for her... Maybe... just maybe...

Currently listening to: Guardian Angel
Currently feeling: mixed up

omiko

Eto na to!... The end na yata ng whirlwind romance sa buwan ng nobyembre!

So tama nga ang hinala ko... Nakipagkita sya sa pare nya kahapon... kaya sya biglang nawala... Sabi nya may aayusin lang sya... tapos hindi naman bumalik ng tama sa oras... at nalaman ko kay norms na nagkabalikan na uli sila ang they are trying to work things out... Magsisimula uli sila... hindi ko alam kung anong mararamdaman ko kanina nung sinabi ni norms yun sa'kin... gusto kong umiyak pero nasa office ako tsaka ayaw lumabas ng luha ko... gumawa na lang ako ng sulat para kay brit... tsaka ng mga notes... at nag-focus sa calls... hindi ko rin sya tinitignan kahit gusto ko... pero pagdating ng lunch namin syempre magkasabay pa rin kami so there's the challenge... Ang pigilan ang halo- halong nararamdaman ko para hindi nya mahalatang hindi okay ang nangyayari... I'm making it easy for her para maging masaya sya sa naging desisyon nya... kahit unti-unti na akong nadudurog... binilisan ko na lang ang pagkain... tapos tumakas na ako nung dumating na si mommy shie... pinabayaan ko na silang mag-usap... napayosi na naman ako... sinamahan ako ni brit sa lung center... yun!... habang nagyoyosi ako, pinagsasabihan nya ako... Dapat daw hindi ko ibinigay agad ng todo ang lahat dahil alam ko namang hindi stable... paano ko gagawin yun kung sa simula pa lang na binuksan ko sa posibilidad ang sarili ko ay ibinigay ko na rin sa kanya ang lahat... For a moment, naramdaman kong sa kanya na umiikot ang mundo ko... Sya lang uli ang nagparamdam sa'kin na umiikot pala ang mundo para sa'kin para lang patigilin nya uli at iwanan na naman akong mag-isa...

Nag-vgh na naman sya... akala ko umuwi na pero pagkatapos ng shift namin, nakita ko sya sa red couch... sa paborito nyang pwesto... mukhang bagong gising pero mas lamang na mukhang galing sa iyak... On the way home, kinakausap sya ni norms... pero ayaw nyang mag-open ng topic tungkol sa kung ano ba ang nararamdaman nya... Bumabalik na naman sya sa malungkot nyang buhay dahil lang sa babaeng yun!... Wala naman syang napapala dun eh... bakit kailangan pa nyang bumalik dun?... Pwede naman nyang tuldukan na lang pero bakit mas ginusto pa nyang balikan yun kesa mag-move on at maging masaya... haaayyyssss... Hindi na rin lang ako nagsalita... pinipilit ko na lang syang intindihin... wala syang energy sa mrt pero ang kulit pa rin nya... Pagbaba namin sa boni, nakahawak sya sa likod ng jacket ko na parang batang mawawala... Pinagtitinginan nga kami ng ibang mga pasahero eh... hanggang sa pag-akyat ng hagdan... Haaaaysssss... paano ba ako magsisimulang mag-move on kung ganun sya sa'kin?... Parang ayaw nya akong bitawan... parang gusto pa rin nya na katulad pa rin kami ng dati kahit na hindi talaga pwede... parang sa'kin sya kumukuha ng lakas sa panahong ito... kaya ko syang suportahan sa desisyon nya pero pakiramdam ko ako naman ang unti-unting nanghihina... ako naman ang unti-unting nawawalan ng depensa sa lahat ng mga bagay na pwedeng makasakit sa'kin... at wala akong matatakbuhan... walang sasalo sa'kin... wala akong pwedeng hawakan para hindi ako matumba kapag tuluyan na akong nawalan ng lakas... Paano ko tataksan ang taong gusto kong tulungan?... Paano ko tatakasan ang taong ginusto kong mapangiti?... Paano ko tatakasan ang taong nagparamdam uli sa'kin na kailangan nya ako?...

Hindi ko na alam ang gagawin ko... I need a break from all this!...

Currently feeling: bumabaliktad na sikmura

omiko

Haaaysss.... at isa pa uling mas mahabang haaaaaaaysssss.... ang gulo!... kung kailan akala ko magiging okay na kami dahil wala na sila mas marami na ang nakikialam sa nangyayari sa'min at hindi namin basta basta pwedeng ipagwalang bahala yung mga komento ng mga taong yun dahil sila mismo ang nakasaksi at patuloy na nakakakita ng unti-unti naming pagkahulog sa isa't isa... at magulo rin syang mag-isip...

Kahapon sa bahay na naman sya umuwi dahil lasing sya... napipikon ako sa kanya dahil bigla na lang syang nagsabi na magbo-boyfriend na lang daw sya dahil yun naman daw ang tama... nakakainis!!! tapos nung nakahiga na kami, tsaka nya sinabi kung bakit ganun sya mag-isip... kinausap sya nun friend nya at pinagsabihan... sinabi nya kase yung tungkol sa'kin... tapos kinausap din pala sya ni mommy shei before umuwi... hindi sila against sa nangyayari pero hindi rin sila pabor... wrong timing nga siguro na dumating ako sa buhay nya habang on the rocks ang relasyon nila ng pare nya... tapos ako pa yung tinakbuhan nya nung naghiwalay sila at sa'kin pa talaga sya umiyak... sabi ni mommy shei, "pabayaan mo munang gumaling yung sugat... hindi yung pinapagaling mo nga yung sugat mo pero gumagawa ka na uli ng panibagong sugat..." Tama naman talaga si mmomy shei eh... Pero naisip din ba nila na tinutulungan ko nga si SAnjo na gumaling... pero pakiramdam ko ako naman ang nasusugatan sa nangyayari... mahirap din para sa'min ni Sanjo yun dahil may nasimulan na rin kami... Nasa gitna na nga eh... tapos biglang kailangan tigilan para mag-isip muna... Ang hirap iwasan ang isa't isa para magkaroon kami ng space mag-isip kung palagi naman kaming nagkikita at magkasama... pero if this is what it takes to make her at peace, papabayaan ko muna syang mag-isip kahit mahirap sa'kin... napaiyak na naman ako... lagi na lang akong umiiyak sa harapan nya... pakiramdam ko ang hina hina ko kapag kasama ko sya... mas nararamdaman ko na babae ako kapag kasama ko sya kumpara kapag totoong lalake ang kasama ko... try namin kung kaya namin bumalik sa dati... yung friends lang talaga... yung walang hugs and kisses... hindi na rin sweet... di na rin muna sya pupunta sa bahay... sana kayanin ko... sana kayanin namin... sana makapag-isip sya... sana pabor sa'kin yung maging desisyon... ayoko syang mawala sa'kin... hindi ngayon... selfish nga rin siguro ako... tulad ng sinasabi nya na selfish din sya... pero kailangan nya muna gumaling sa sugat na binigay ni pare bago kami maging ayos... hindi ko alam kung maghihintay ako o papabayaan ko na lang uli kung saan ako dadalhin ng agos ng buhay...

Tapos kanina, ang lungkot lungkot nya habang nakatingin sa'kin during our team meeting... Gusto ko syang tanungin kung ano ang problema pero kailangan na namin mag-log in... kinausap nga sya ng team leader namin dahil nakitang malungkot sya eh... tapos kinuwento nya rin sa'kin nung break namin... ayun... tapos nag-vgh sya at nagpaalam na may aayusin lang pero babalik sya... iniwan pa nya sa'kin yung baon nya... so, akala ko babalik sya... pero hindi nangyari... natapos ko na nag shift, nag-text na ako sa kanya pero walang Sanjo na dumating... Wala rin reply sa text ko... malakas pakiramdam ko na yung pare nya ang pinuntahan nya... Ewan ko ba... siguro kailangan ng closure... O siguro aayusin nila uli yung relasyon nila... Pakiramdam ko malulunod na ako... sa lungkot at pag-aalala... sana naman magparamdam sya para makatulog ako... kung bumalik sya dun sa pare nya sana bigyan nya rin ako ng closure... para hindi ako nakabitin sa alanganin...  :(

Currently feeling: worried

aphorism

from good to bad, from good to worse, from worse to worst,

from worst to...

nowhere.

it stops there.

:((

The thing is, I cannot give this up. too late for that anyway.

Currently listening to: Imogen Heap

omiko

Dami na uli nangyari after ng last post ko... totoong rollercoaster ride talaga ang nangyayari sa'min ngayon... masaya-malungkot-masaya... palaging extremes... walang sakto lang... ganun talaga siguro kapag bago...

Matapos ang pag-amin, hindi ko na alam kung saan kami dinadala ng nararamdaman namin sa isa't isa... araw-araw may bago... kinausap na rin kami ni norms kung ano ang balak namin gawin?... actually, si Sanjo lang naman ang may problema kase sya lang naman ang may sabit... hindi nya alam kung paano hihiwalayan yung pare nya pero ayaw nya akong lumayo sa kanya... She's torned between what she have with that girl and what she enjoys when she's with me... hindi ko naman sya kayang papiliin... hindi ko gawain yon... kaya all I need to do is to wait for her to realize my worth...

The following day, hindi pa lumilipas yung feeling na kailangan ko pang maghintay ng matagal, bigal na lang nagselos ang pare nya at tinapos na ang relasyon nila... gusto kong maging masaya para sa'kin dahil at last free na sya pero hindi ko magawa dahil nakikita kong nasasaktan sya dahil sa nangyari... Hindi man lang sya binigyan nung girl ng pagkakataon para magpaliwanag ng ayos... Hindi kami sabay umuwi that time dahil kailangan nya dalhin sa office nun girl yun book na hiniram nya... mag-isa lang ako umuwi pero pagdating ko ng boni nag-text sya at nagpapahintay... gutom na daw sya... hinintay ko naman sya sa Mcdo... while waiting, katext ko si brit at si bunso... Bitter si bunso nun nalaman na may bago na akong pinagkakaabalahan... lalo siguro syang magiging bitter kung malalaman nya na babae si Sanjo... haha... Ang bagal nya kase tsaka malabo talaga dahil kapatid nga sya ni ex... mas mabuti if we'll stay friends para masaya ang lahat sa huli... Dumating na si Sanjo at bumili kami ng sundae tapos umuwi na... She's trying to be normal and coll sa harap ko pero alam kong hindi sya okay... Ang dami nyang kwento na hindi naman related sa nangyaring hiwalayan... naguguluhan ako pero pinabayaan ko lang sya... siguro yun ang way nya para mawala ang tensyon na nararamdaman nya... mayamaya matapos ang mahaba hababg food trip at kwento tungkol sa ibang babae, naisipan na namin matulog... pero nagkwentuhan pa rin kami... May nasabi yata akong isang word na nakapag-trigger ng current status ng nararamdaman nya kaya napaiyak sya... ayaw nya ipakita sa'kin nung una pero nalaman ko rin dahil ayaw nyang humarap sa'kin... hindi ko alam kung ano ang ggawin ko sa kanya?... Iniwan ko sya sa kwarto, tapos bumalik din ako... I tried to comfort her pero lalo syang umiyak... In between sobs, nagsasalita sya... marami syang sinabi... Dapat daw wala sya sa harapan ko... hnidi daw sya dapat sa'kin umiiyak, bakit daw sinasabi ko na okay lang sa'kin ang lahat, tao daw ako hindi bato... marami pa yon... hindi ko alam... wala yata akong pakiramdam nung mga panahong yun o umiral lang yung part ko na sobrang understanding o yung part ko na kailangan lang makinig... alam ko kaseng kailangan nya ng isang tao na makikinig ngayon... yung hindi sya susumbatan ng mga pagkakamali at pagkukulang nya... tapos, nung sober na sya at naka-recover na sa mahaba-haba ring pag-iyak, niyakap nya ako at nag-sorry... (na naman!!!) Ayaw ko nga naririnig yung word na yun eh... pakiramdam ko kase kawawa ako pag ganun... Pakiramdam ko kase talunan ako everytime na sinasabihan ako ng sorry... then she kissed me and hugged me so tight... ewan ko ba pero bigla akong napaiyak... pakiramdam ko kase last kiss yun eh... sobrang umiyak din ako sa harapan nya... hindi ko napigilan... pakiramdam ko kase kung gaano kabilis sya dumating sa buhay ko, ganun din sya kabilis mawawala... Ayokong matakot sa kinabukasan pero noong mga oras na yakap nya ako, ganun ang pakiramdam ko... parang katapusan na agad ng hindi pa nasisimulan... sobrang takot ang naramdaman ko nun... na baka kinabukasan iba na ang lahat... baka ipo ipo nga lang to at pagdaan nya, tatangayin nya lahat ng saya na dinala nya tapos ay maiiwan na naman akong malungkot at nag-iisa... ayoko... ayokong matapos ito... pero sa pagtatapos ng iyakan naming dalawa, natulog pa rin kaming magkayakap at kumukuha ng lakas sa isa'isa...

Masaya naman ang mga sumusunod na kaganapan... DVD marathon kami sa bahay tapos food trip pa rin... Hindi sya nagkukwento tungkol sa nangyari sa kanila nun pare nya at ayaw ko naman magtanong... hindi pa siguro ako ready makinig... nakikita ko naman na she's trying to be okay and I take it as my responsibilty to help her get out of that misery... Sana lang talaga, natutulungan ko sya...

Kahapon, bago sya umuwi, sabi nya sakin may na-realize daw sya.... "Ayaw nyang mag-isa..." 

Currently feeling: extremes

backspace

~ Sometimes that is the way you have to do it: you go right back to the beginning.~

Max- The Legend of 1900

Garro

vulnerable, but in a nice kind of way

:D

^dapat yan yung title tas yung ellipsis and smiley yung text, pero para makaiwas ng random readers, ayan. mwehehehe.

backspace

my north cemetery shoot did not go as how i expected it to be. one of the model did not arrive who was suppose to wear the bride's maid dress- which i don't really care as i'm having trouble as to how i'm going to incorporate the bride's maid in the theme that i conceptualize. instead, i asked jona as an extra- supposed to wear casual wear. i have 4 looks on my head, audrey hepburn, morticia addams and two 19th century chick. more than anything, i am more excited about this concept than the marriage theme litratoz guild organize, as it is more restricting and the only variation that i can get is movement and facial expression. 

argh! i was rooting for a high fashion editorial-ish...

but because of security constraints, we were compelled to shoot for only 2 hrs in n.cemetery, and as a result of it, the casual wear was put out of the scene and i cannot just enforce my own way as i am in a group.

another disappointment was the groom, he is too effeminate and something is quite wrong about his expression, like someone who is pissed off because of the impending marriage contrary to his preference, but still trying to keep a poker face. i wish i could have told him what was wrong, but then again, due to time contraints, the other 4 members shoot simultaneously as press my shutter. which leads me to the one-on-one shoot as planned... it never happen. again, due to constraints which is impossible given the time that we have. we also wasn't able to use the lightings because we don't have a lighting stand. the smoke machine which i'm most excited about was too lame, like someone just hitting a cigarette on the side of the model.

nonetheless, given all the rants, the experience was great. the members are very humble, which is re-assuring because there is no atmosphere intimidation. but the downside is, because most of us are newbies, this stopped us from making any comments for the betterment of the shoot. perhaps next time.

my shot's.

marrying peter pan

ramble: out of 68 shots, i've got only 8 decent shots.  comparred to 100++ and one 300++ shots the other member was able to take, it is quite depressing how come i've got only 68 shots.